Žena pod uticajem

o filmu

Mejbel, suprugu i majku, njen muž Nik veoma voli, ali njeno ludilo je problem u njihovom braku. Ovaj film govori o pozitivnoj ulozi ludila u porodici, suprotstavljajući se konvencionalnom predstavljanju ludila u kinematografiji.
Uznemirujuće remek-delo Džona Kasavetesa iscrtava emotivno rastakanje domaćice iz predgrađa i njegov uticaj na italijansku radničku porodicu. Džina Rolands tumači lik Mejbel Longeti, majke troje dece, čiji suprug Nik (Piter Folk) radi kao građevinski radnik. Longetijevi su, kao i brojni drugi parovi u Kasavetasovim filmovima, potpune suprotnosti: Ona je plaha, ekstrovertna i krhka, dok je on suzdržan, hladan i ogrubeo. Njihove međusobne razlike razlog su brojnim svađama, koje kulminiraju nervnim slomom zbog kojeg će Mejbel završiti u psihijatrijskoj klinici čitavih šest meseci. Kada se bude vratila kući, sve će biti još lomljivije nego pre. Improvizacijski stil, koji je karakterističan za Kasavetesov rad, najočigledniji je tokom čitavog filma „Žena pod uticajem“. Poput glavne ličnosti i sam film preti da će se svakog trenutka otrgnuti kontroli, a njegov oblik i opseg nisu definisani samom pričom, već emotivnim uznemirenjima koja se nalaze u njegovom središtu. Obuhvativši čitav opseg odnosa među Longetijevima – od dramatičnih seizmičkih potresa, do sitnih, čak trivijalnih trenutaka porodične monotonije – dugački kadrovi ovog filma zarivaju se u svaku pukotinu porodičnog života, izvlačeći iz svakog trenutka njegov emocionalni uticaj. Film je čas divan, čas odvratan, prosvetljujući i frustrirajući. Izvođenje Rolandove je dirljivo i nezaboravno, kao i svaka druga njena uloga zabeležena na celuloidnoj traci.